Περιγράφεται στη βιβλιογραφία ως «High rise syndrome», όπου η έκταση των κακώσεων είναι ανάλογη με το ύψος πτώσης.

Συνηθισμένο φαινόμενο στις γάτες, γιατί κυνηγούν (συνήθως) πουλιά στα μπαλκόνια, πάνω στα κάγκελα ή στα περβάζια. Αυτά πετώντας από μπροστά τους, τις «προκαλούν» να τα αρπάξουν (κυνηγοί γαρ), με αποτέλεσμα το κέντρο βάρους να μετατοπίζεται και να φεύγουν στο κενό. Η έκταση των κακώσεων έχει να κάνει με το ύψος και γενικά ισχύει το: «όσο πιο ψηλά, τόσο πιο καλά» ( με ένα όριο…).

Η πτώση ενεργοποιεί την αντανακλαστική μεταβολή της θέσης του σώματος του ζώου, ώστε να προκληθεί επιβράδυνση της πτώσης του. Αυτό γίνεται με την περιστροφή και τοποθέτηση των άκρων προς το έδαφος, σε θέση έκτασης, οπότε επιτυγχάνεται η μεγιστοποίηση της επιφάνειας του σώματος (λειτουργία αλεξιπτώτου) και επιβράδυνση της πτώσης.

Αν λοιπόν, πέσει το ζώο από χαμηλό ύψος δεν προλαβαίνει να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός και συνήθως βλέπουμε κακώσεις στην πλάγια επιφάνεια του σώματος. Αν το ύψος είναι μέχρι δύο ορόφων, οι κακώσεις είναι σχετικά ελαφρές αφορούν τα πόδια (μπροστινά κυρίως) και το κεφάλι. Από εκεί και πάνω έχουμε πολλαπλές κακώσεις (κρανιοεγκεφαλικές κατάγματα πολλών οστών) και θάνατο του ζώου (σε πτώση πάνω από τον τρίτο όροφο).

 Στο σκύλο σε ποσοστό 90 %, οι πτώσεις από ύψος, είναι θανατηφόρες.