04

ΔΑΓΚΩΜΑΤΑ ΦΙΔΙΩΝ

Τα φίδια, που ζουν στη χώρα μας, διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τα δηλητηριώδη (ιοβόλα με κύριο εκπρόσωπο την οχιά) και τα μη δηλητηριώδη. Είναι γνωστό ότι  τα φίδια πέφτουν σε χειμερία νάρκη και «ξυπνούν» τον Μάρτιο (ανάλογα και με τις θερμοκρασίες που επικρατούν).  Την εποχή αυτή, τα δηλητηριώδη, είναι και πιο επικίνδυνα γιατί η ποσότητα του δηλητηρίου που έχουν στους αδένες τους είναι μεγάλη.

Επειδή υπάρχει μεγάλη συγχιση σε ότι αφορά το συγκεκριμένο είδος ζώου, παραθέτουμε φωτογραφίες από τις οχιές που ζουν στην ελληνική επικράτεια (ευχαριστούμε τον Ηλία Στραχίνη). Ενώ πάρα πολύ καλή ενημέρωση παρέχει το  site: http://herpetofauna.gr/. Ξεκινήστε το διάβασμα από το: http://www.herpetofauna.gr/index.php?module=narticle&page=read&id=16

Συνηθισμένο σενάριο είναι βγάζοντας το ζώο μας βόλτα, αυτό να μυρίζει το έδαφος και  ξαφνικά να ακούμε κραυγές, να το βλέπουμε να έρχεται προς το μέρος μας πανικόβλητο και  με τρομαγμένο βλέμμα. Κατά την επισκόπηση του διαπιστώνουμε ότι σε κάποιο σημείο είτε του ρύγχους είτε ενός από τα άκρα  έχει μικρή αιμορραγία και μια διόγκωση η οποία με την πάροδο σύντομου χρόνου χειροτερεύει. Το σημείο που δαγκώνει ένα φίδι δηλητηριώδες (ιοβόλο) έχει τις χαρακτηριστικές δύο «τρύπες» από τα δόντια του. Αν δεν είναι δηλητηριώδες συνήθως τα συμπτώματα είναι ελαφρότερα ή και διαφορετικά και στο σημείο δαγκώματος φαίνονται δύο σειρές από τρύπες σε σχήμα “U” .

Μερικές επισημάνσεις:

  • Οι οχιές δεν κυνηγούν τους ανθρώπους και τα ζώα (αμύνονται), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καθυστερούμε την απομάκρυνση μας από το σημείο που έγινε το δάγκωμα. Εάν πλησιάσουμε κι άλλο (λιγότερο από 60 εκ.)το πιθανότερο είναι να μεγαλώσουμε τον εκνευρισμό και τον φόβο του  ζώου και  να ξαναδαγκώσει.
  • Το να προσπαθήσουμε να πιάσουμε το φίδι (όπως συνήθως συστήνεται) είναι επικίνδυνο αλλά και  χάσιμο χρόνου. Μπορούμε όμως να βγάλουμε φωτογραφία ή να τραβήξουμε βίντεο ώστε να αξιολογηθεί από κάποιον ειδικό
  • Παράμετροι που θα επηρεάσουν την έκβαση της κατάστασης είναι: το σημείο του δαγκώματος, η ποσότητα του δηλητηρίου και η αντίδραση μας (ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ).

Αντιμετώπιση:

  • Ψυχραιμία (πολλοί τα «φοβόμαστε»…) και ηρεμία για να μειώσουμε το στρες του ζώου (πετυχαίνουμε μείωση της πίεσης αίματος και χαμηλότερο καρδιακό ρυθμό και τελικά χαμηλότερο ρυθμό απορρόφησης του δηλητηρίου)
  • ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ ΤΟ ΚΟΨΙΜΟ, ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ, ΤΟ ΡΟΥΦΗΓΜΑ.
  • Τοποθετούμε μια ήπια περίδεση (αν είναι δυνατό), για να περιορίζει, χωρίς να ανακόπτει την κυκλοφορία ώστε να καθυστερήσει την απορρόφηση του δηλητηρίου.
  • Χορηγούμε μια δόση κορτιζόνης.
  • Επικοινωνούμε και μεταφέρουμε το ζώο στον κτηνίατρο.

Ο αντιοφικός ορός έχει αμφιλεγόμενη  χρησιμότητα και ποτέ δεν χορηγείται από μη ειδικούς. Δεν κυκλοφορεί πλέον στο εμπόριο αλλά είναι ελεγχόμενο φαρμακευτικό σκεύασμα.

04

ΔΑΓΚΩΜΑΤΑ
ΦΙΔΙΩΝ

Τα φίδια, που ζουν στη χώρα μας, διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τα δηλητηριώδη (ιοβόλα με κύριο εκπρόσωπο την οχιά) και τα μη δηλητηριώδη. Είναι γνωστό ότι  τα φίδια πέφτουν σε χειμερία νάρκη και «ξυπνούν» τον Μάρτιο (ανάλογα και με τις θερμοκρασίες που επικρατούν).  Την εποχή αυτή, τα δηλητηριώδη, είναι και πιο επικίνδυνα γιατί η ποσότητα του δηλητηρίου που έχουν στους αδένες τους είναι μεγάλη.

Επειδή υπάρχει μεγάλη συγχιση σε ότι αφορά το συγκεκριμένο είδος ζώου, παραθέτουμε φωτογραφίες από τις οχιές που ζουν στην ελληνική επικράτεια (ευχαριστούμε τον Ηλία Στραχίνη). Ενώ πάρα πολύ καλή ενημέρωση παρέχει το  site: http://herpetofauna.gr/. Ξεκινήστε το διάβασμα από το: http://www.herpetofauna.gr/index.php?module=narticle&page=read&id=16

Συνηθισμένο σενάριο είναι βγάζοντας το ζώο μας βόλτα, αυτό να μυρίζει το έδαφος και  ξαφνικά να ακούμε κραυγές, να το βλέπουμε να έρχεται προς το μέρος μας πανικόβλητο και  με τρομαγμένο βλέμμα. Κατά την επισκόπηση του διαπιστώνουμε ότι σε κάποιο σημείο είτε του ρύγχους είτε ενός από τα άκρα  έχει μικρή αιμορραγία και μια διόγκωση η οποία με την πάροδο σύντομου χρόνου χειροτερεύει. Το σημείο που δαγκώνει ένα φίδι δηλητηριώδες (ιοβόλο) έχει τις χαρακτηριστικές δύο «τρύπες» από τα δόντια του. Αν δεν είναι δηλητηριώδες συνήθως τα συμπτώματα είναι ελαφρότερα ή και διαφορετικά και στο σημείο δαγκώματος φαίνονται δύο σειρές από τρύπες σε σχήμα “U” .

Μερικές επισημάνσεις:

  • Οι οχιές δεν κυνηγούν τους ανθρώπους και τα ζώα (αμύνονται), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καθυστερούμε την απομάκρυνση μας από το σημείο που έγινε το δάγκωμα. Εάν πλησιάσουμε κι άλλο (λιγότερο από 60 εκ.)το πιθανότερο είναι να μεγαλώσουμε τον εκνευρισμό και τον φόβο του  ζώου και  να ξαναδαγκώσει.
  • Το να προσπαθήσουμε να πιάσουμε το φίδι (όπως συνήθως συστήνεται) είναι επικίνδυνο αλλά και  χάσιμο χρόνου. Μπορούμε όμως να βγάλουμε φωτογραφία ή να τραβήξουμε βίντεο ώστε να αξιολογηθεί από κάποιον ειδικό
  • Παράμετροι που θα επηρεάσουν την έκβαση της κατάστασης είναι: το σημείο του δαγκώματος, η ποσότητα του δηλητηρίου και η αντίδραση μας (ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ).

Αντιμετώπιση:

  • Ψυχραιμία (πολλοί τα «φοβόμαστε»…) και ηρεμία για να μειώσουμε το στρες του ζώου (πετυχαίνουμε μείωση της πίεσης αίματος και χαμηλότερο καρδιακό ρυθμό και τελικά χαμηλότερο ρυθμό απορρόφησης του δηλητηρίου)
  • ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ ΤΟ ΚΟΨΙΜΟ, ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ, ΤΟ ΡΟΥΦΗΓΜΑ.
  • Τοποθετούμε μια ήπια περίδεση (αν είναι δυνατό), για να περιορίζει, χωρίς να ανακόπτει την κυκλοφορία ώστε να καθυστερήσει την απορρόφηση του δηλητηρίου.
  • Χορηγούμε μια δόση κορτιζόνης.
  • Επικοινωνούμε και μεταφέρουμε το ζώο στον κτηνίατρο.

Ο αντιοφικός ορός έχει αμφιλεγόμενη  χρησιμότητα και ποτέ δεν χορηγείται από μη ειδικούς. Δεν κυκλοφορεί πλέον στο εμπόριο αλλά είναι ελεγχόμενο φαρμακευτικό σκεύασμα.