ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΝΕΑ

Μείνετε ενημερωμένοι και δείτε χρήσιμες συμβουλές που θα βοηθήσουν

Διερευνητική προσέγγιση των διαταραχών συμπεριφοράς στα εξωτικά ζώα

By: | Tags: | Comments: 0 | Απρίλιος 29th, 2016

Μια από τις προκλήσεις που καλέιται να αντιμετωπίσει ένας κτηνίατρος έπειτα από την προσκόμιση περιστατικού εξωτικού ζώου θεωρείται η αξιολόγηση της συμπεριφοράς του ως φυσιολογική ή παθολογική καθώς και η εκμετάλλευσή της ως πληροφορία που συμβάλλει στη διάγνωση.

Είναι γεγονός ότι συχνό αίτιο προσκόμισης των εξωτικών ζώων αποτελεί η εκδήλωση συμπεριφοράς μη αποδεκτής από τον ιδιοκτήτη, ωστόσο, οι συμπεριφορές αυτές αποτελούν πραγματικά παθολογικές καταστάσεις ή είναι μέρος φυσιολογικών εκδηλώσεων επικοινωνίας των ζώων;

Ο Jo Hedley, μιλώντας στην πρώτη διάλεξή του στο Royal Veterinary College, Λονδίνο, στα πλαίσια του London Vet Show, 2016, έκανε λόγο για την αναγνώριση διαταραχών συμπεριφοράς στα εξωτικά ζώα συντροφιάς όπως επίσης και για την πρόληψή τους. Μερικά σημεία που αξίζουν την προσοχή μας είναι τα ακόλουθα:

• Αρχικά, οι αποδοτικότερες ώρες της ημέρας για την επισκόπηση του ζώου αφορούν το χρονικό διάστημα που αυτό τρέφεται και ασκείται, από αργά το απόγευμα έως και την αυγή, όπως συμβαίνει φυσιολογικά στη φύση. Τις ώρες αυτές ο ιδιοκτήτης θα λάβει τις περισσότερο πολύτιμες πληροφορίες για τη συμπεριφορά του ζώου του.

• Έπιπλέον, ιδιαίτερη προσοχή απαιτεί το γεγονός ότι τα κατοικίδια ζώα αυτής της κατηγορίας φροντίζουν να αποκρύπτουν το φόβο, τον πόνο και την ασθένεια με μεγάλη στωικότητα, συμπεροφορά που απορρέει από το ρόλο τους ως θηράματα στη φύση. Η ιδιαιτερότητα αυτή είναι γεγονός ότι καθιστά δύσκολη την έγκαιρη διάγνωση παθολογικών καταστάσεων και επιπλέκει περισσότερο τις φυσιολογικές συμπεριφορές με τις διαταραχές.

Το σκάψιμο, το «μασούλημα», το δάγκωμα αποτελούν συχνά φυσιολογική συμπεριφορά τρωκτικών, κουνελιών, φέρρετ κλπ. Ακόμη και το δάγκωμα καλωδίων ηλεκτρικών συσκευών μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογικό. Επομένως, ποια συμπεριφορά αποτελεί πραγματική ένδειξη διαταραχής;

Ένα καλό παράδειγμα λεπτού διαχωρισμού μεταξύ φυσιολογικής συμπεριφοράς και διαταραχής αποτελεί το κελάηδημα των παπαγάλων. Συγκεκριμένα, το χαρακτηριστικό αυτό κελάηδημα εξυπηρετεί φυσιολογικά την κοινωνικοποίηση του παπαγάλου αλλά και την προστασία του, όταν βρίσκεται μόνος και τρωτός στην άγρια φύση. Εντούτοις, όταν εκδηλώνεται απουσία ιδιοκτήτη λαμβάνει το χαρακτήρα της διαταραχής. Ομοίως, ο αυτο-ακρωτηριασμός στους παπαγάλους και τα τρωκτικά, η αυξημένη αυτοπεριποίηση μπορούν να αποτελέσουν αρχικές εκδηλώσεις πόνου που στη συνέχεια καταλήγουν σε συνήθεια με χαρακτήρα φυσιολογικής συμπεριφοράς.

Και αφού διαπιστώσουμε μια ενδεχόμενη διαταραχή συμπεριφοράς, ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος θεραπευτικής προσέγγισης; Καταρχήν, είναι απαραίτητο να γίνει ξακάθαρο στον ιδιοκτήτη ότι πιθανόν να απαιτηθεί συνεχή προσπάθεια και επιφυλακή από μέρους του για ένα ενδεχομένως μακρύ χρονικό διάστημα, όπως επίσης και τροποποίηση ακόμη και της δικής του συμπεριφοράς. Έπειτα, καθοριστική είναι η λήψη πλήρους ιστορικού σχετικά με την καθημερινή ρουτίνα, τη διατροφή, την παρούσα κατάσταση του ζώου και το κατα πόσο του παρέχεται η δυνατότητα να εκφράσει φυσιολογικές συμπεριφορές. — Καίριες είναι και οι πληροφορίες σχετικά με τη σχέση ιδιοκτήτη-ζώου, συμπεριλαμβανομένου το πότε και πόσο συχνά ασχολείται ο ιδιοκτήτης με τη φροντίδα του ζώου. Αφού ολοκληρώσουμε τα παραπάνω βήματα, αντλούμε πληροφορίες από τον ιδιοκτήτη σχετικά με το πρόβλημα αυτό καθ΄αυτό, όπως σχετικά με το πότε ξεκίνησε και πώς εξελίχθηκε. Τέλος, μια πλήρης κλινική και εργαστηριακή εξέταση του ζώου με φυσιολογικά ευρήματα μπορεί μονάχα να μας οδηγήσει με βεβαιότητα ότι η παθολογική κατάσταση που αντιμετωπίζουμε αποτελεί διαταραχή συμπεριφοράς.

Θεραπευτικά στην πλειονότητα των περιπτώσεων απαιτείται αλλαγή της συμπεριφοράς του ιδιοκτήτη γεγονός που αποτελεί πρόκληση τόσο για τον ίδιο όσο και για τον κτηνίατρο. Είναι ξεκάθαρο ότι η αιχμαλωσία επιδρά στη φυσιολογική συμπεριφορά του ζώου και τροποποιεί τα κριτήρια για την κατάταξή της στα πλαίσια του παθολογικού.

Είναι σημαντικός ο σωστός σχεδιασμός της κοινωνικής ζωής του ζώου ο οποίος δε πρέπει να απέχει πολύ από τη φύση του, με πρωταρχικό ρόλο να παίζει η δίαιτα του ζώου και ο τρόπος παράθεσης της τροφής, τα οποία είναι σε θέση να επηρεάσουν την εκδήλωση των φυσιολογικών ενστίκτων και συμπεριφορών.

ΠΗΓΗ : www.diagnovet.gr